Vreugdevuren in de Vruchtenbuurt: een verdwenen Haagse jaarwisselingstraditie

Voordat de grote vreugdevuren op het strand van Scheveningen het beeld van oud en nieuw bepaalden, kende ook de Haagse Vruchtenbuurt een eigen, levendige jaarwisselingstraditie. Vooral in de jaren ’80 en vroege jaren ’90 waren vreugdevuren een vast onderdeel van de wijk, voortgekomen uit de Haagse kerstbomentraditie.

Van Appelstraat tot Perenstraat: de opkomst van de VB Boys
In de jaren ’80 was het gebruikelijk dat vrijwel elke Haagse wijk een eigen vreugdevuur had. Ook de Vruchtenbuurt organiseerde in die periode actieve, vaak illegale vuren, gebaseerd op het verzamelen van kerstbomen tijdens het kerstbomen rausen. Een van de eerste bekende locaties was de Appelstraat, waar door het grotere oppervlak een fors vuur kon worden opgebouwd. Later nam een nieuwe generatie jongeren, genaamd de VB Boys, het initiatief over. Het vuur verplaatste zich naar het kruispunt Perenstraat–Abrikozenstraat, een kleinere locatie waar het vuur jarenlang indrukwekkend bleef.

Weken van voorbereiding en buurtorganisatie
Achter de vuren schuilde een zorgvuldige organisatie. Weken van voorbereiding gingen eraan vooraf: er werden containers gehuurd voor houtopslag, partytenten opgezet, en de organisatoren bleven soms de hele nacht ter plaatse om alles in goede banen te leiden. Kerstbomen werden tijdelijk verstopt in fietsenhokken of verlaten tuinen, en er was regelmatig contact met de politie om het verloop ordelijk te laten verlopen. Op de straat werd een dikke laag zand aangebracht om schade aan het wegdek te voorkomen.

Het vuur als ontmoetingsplek
Het Vreugdevuur Perenstraat–Abrikozenstraat groeide uit tot een begrip binnen de wijk. Het trok veel buurtbewoners en bereikte rond de millenniumwisseling zijn hoogtepunt. Opvallend was dat bewoners die vooraf klaagden over overlast, tijdens de jaarwisseling vaak alsnog stonden te kijken, lachend met een fles wijn in de hand. Voor jongeren was het vreugdevuur een belangrijke uitlaatklep en een moment van saamhorigheid: samen bouwen, vuurwerk afsteken, het vuur brandend houden en de volgende dag opruimen hoorden allemaal bij de traditie. Oud en nieuw voelde als een echte buurtviering.

Verplaatsing naar het strand en regulering
Door strengere regelgeving en verboden op vreugdevuren in woonwijken kwam er geleidelijk een einde aan de lokale vuren in de Vruchtenbuurt. De traditie verdween niet volledig, maar verplaatste zich naar het strand. Op het Noorderstrand bij Scheveningen Dorp en het Zuiderstrand bij Duindorp ontstonden grootschalige, georganiseerde vuren. Waar het vroeger draaide om buurtgevoel en gezelligheid, ligt de nadruk nu op organisatie, vergunningen, veiligheid en maximale hoogtes.

Verdwenen, maar niet vergeten
Hoewel de Vruchtenbuurt geen eigen vreugdevuur meer kent, leeft deze traditie voort in herinneringen. Voor velen symboliseerde het de echte geest van oud en nieuw: een buurt die samenkwam, met warmte, vuurwerk en saamhorigheid. Het contrast met de huidige, vaak stille straten rond middernacht benadrukt hoeveel betekenis deze verdwenen traditie ooit had.

Bron: Eigen verslaggeving